Forum Nordaty

Później na mównicę wstąpił August de la Sparasan:

Wasza Ekscelencjo Prezydencie Bialenii!

Wasza Ekscelencjo Ministrze Spraw Zagranicznych Bialenii!

Wasza Ekscelencjo Premierze!

Drodzy Kongresmeni!

Szanowni Obywatele!

Relacje Federacji Nordackiej z Bialenią są dość długie i niestety nie zawsze przebiegały zgodnie z oczekiwaniami obu stron. Obecnie jednak mamy szansę i sądzę, że powinniśmy to zmienić. Obecnie możnaby wyróżnić na tle polityczno-aktywnościowym swoistą Wielką Czwórkę Mikroświata. Z owej czwórki dwa państwa położone są na Kontynencie Północnym - Nordata i Bialenia. Sądzę zatem, że logicznym i obustronnie zyskownym byłoby podjęcie współpracy. Niewątpliwie są po obu stronach ludzie uprzedzeni do "tych drugich", ale to jednostki. Mogę zapewnić, że II Federacja Nordacka jest w pełni otwarta na współdziałanie, a tym samym oczywiście przyjmuję, w imieniu Obywateli, zaproszenie na obchody Dnia Nordaty. Może to być pierwsze wydarzenie tego rodzaju od dawna. Natomiast chciałbym, nim Wasze Ekscelencje Prezydent i Minister opuszczą nasze ziemie, uczcić Waszą wizytę bankietem w Pałacu Prezydenckim, na który oczywiście zapraszam wszystkich zgromadzonych.

Niech żyje przyjaźń bialeńsko-nordacka!

Potem przedstawiciele obu delegacji udali się do Pałacu Prezydenckiego na uroczysty bankiet. Stół zastawiono potrawami z różnych części Federacji, toteż z różnych kultur (choćby znana i ceniona kuchnia innordzka rodem z Doctriny), było też sporo "używek" - słynne repujerskie ciastka o smaku kanomu, kiriańskie pryncypałki i oczywiście amatorska betonówka, którą to właśnie pod koniec toast wzniósł Prezydent II Federacji Nordackiej:

- Za przyjaźń bialeńsko-nordacką! -

Prezydent Suworow bez wahania chwycił za kieliszek wypełniony legendarnym trunkiem. Zapach "betonówki" był ostry, ale Piotr nie dał po sobie poznać, że to dla niego nowość. Uniósł szkło wysoko, tak by światło żyrandoli odbiło się w tafli alkoholu.

- Za przyjaźń, która nie boi się trudnych dróg i za narody, które wiedzą, jak je wspólnie budować! - odpowiedział pewnym głosem, po czym pewnie wychylił zawartość, zgodnie z nordackim zwyczajem.

Gdy piekący płyn spłynął do gardła, Suworow odstawił kieliszek z lekkim uśmiechem i skosztował kiriańskiej pryncypałki, by złagodzić uderzenie mocy trunku.

- No Panowie! Widzę, że wreszcie przechodzimy do najprzyjemniejszej części wizyty - z radością powiedział Markus.

Sięgnął po kieliszek, unosząc go w geście odpowiedzi na poprzednie toasty.

- Trudno o lepszy symbol relacji niż wspólne, kulturalne delektowanie się trunkami i zagryzanie pryncypałkami - dodał z lekkim uśmiechem. - No to za przyjaźń, dobrą współpracę i następne owocne spotkania! - rzucił krótko, po czym bez wahania wychylił kieliszek.

Pod sam koniec bankietu Prezydent Federacji wstał z miejsca, po czym podszedł do stojącej blisko skraju stołu, wyraźnie przyszykowanej na ten moment szkatułki.

- Wasze Ekscelencje, chciałbym udowodnić wolę przyjaźni i dobre intencje ze strony II Federacji Nordackiej, dlatego też...

Tu otworzył szkatułkę i wyjął z niej dwa egzemplarze dokumentu oraz pióro, którym szybko je podpisał.

- Niniejszym tym rozporządzeniem odznaczam Wasze Ekscelencje Krzyżami Zasłużonych w budowaniu stosunków międzynarodowych. Gratuluję! -

Po czym wyjął ze szkatułki i same ordery, przyznając je kolejno Prezydentowi i Ministrowi Spraw Zagranicznych Republiki Bialeńskiej.

Markus Wettin przyjął odznaczenie z wyraźnym uznaniem, przez moment przyglądając się otrzymanemu krzyżowi, po czym skłonił lekko głowę w geście podziękowania.

- Panie Prezydencie, serdecznie dziękuję za to wyróżnienie.

Na moment zawiesił głos, spoglądając na zgromadzonych.

- Traktuję je jako wyraz zaufania i docenienie dotychczasowych działań, co tym bardziej motywuje do dalszej pracy. Dziękuję raz jeszcze.

Prezydent Suworow wyprostował się, gdy August przypinał do jego piersi Krzyż Zasłużonych. Chłodny metal odznaczenia był namacalnym dowodem na to, że misja w Federacji Nordackiej właśnie weszła na poziom braterstwa. Piotr uścisnął dłoń Augusta, patrząc mu prosto w oczy z wyrazem głębokiego uznania, po czym dał dyskretny znak ministrowi Wettinowi.

Markus Wettin, mimo że sam właśnie został odznaczony, błyskawicznie wyciągnął przygotowane, lakierowane etui z bialeńskim godłem.

- Panie Prezydencie, Panie Premierze - zaczął Suworow, kładąc dłoń na szkatułkach. - Ten gest ze strony Federacji jest dla nas nie tylko honorem, ale i potwierdzeniem, że nasze narody mówią tym samym językiem wartości. Nie przyjechaliśmy tutaj z pustymi rękami.

Suworow otworzył pierwsze etui, w którym na granatowym aksamicie lśniła Srebrna Gwiazda Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni. 

- W uznaniu dla Pana niezłomnej postawy w jednoczeniu narodów Nordaty oraz za odwagę w budowaniu mostów tam, gdzie inni stawiali mury, mam zaszczyt nadać Panu, Panie Prezydencie, oraz Panu Premierowi, Srebrną Gwiazdę Orderu Bialeńskiej Gwiazdy Przyjaźni.

Piotr osobiście przypiął gwiazdę do piersi Augusta, a drugą przekazał premierowi Federacji.



 

Atmosfera na bankiecie osiągnęła punkt kulminacyjny. Bialeńscy i Nordaccy oficjele zaczęli bić brawo, a orkiestra zaintonowała radosny, lecz podniosły utwór.

August powiedział cicho, wyraźnie nieco wzruszony:

- Bardzo dziękuję Waszym Ekscelencjom, w imieniu swoim i Premiera. Jestem pewien, że to początek wielkiego przełomu w stosunkach Bialenii i II Federacji -

Po czym po chwili zakrzyknął głośniej:

- Niech żyje Nordata i Bialenia!

Vivat!