Forum Nordaty

Samolot prezydencki osiadł miękko na nordackiej ziemi. Gdy tylko schody podstawiono pod maszynę, Piotr Suworow, poprawiając krawat, wyjrzał przez iluminator, dostrzegając transparenty o przyjaźni obu narodów. To był dobry znak.

 

Prezydent pewnym krokiem zszedł na płytę lotniska, uśmiechając się do komitetu powitalnego. Tuż za nim kroczył minister spraw zagranicznych Markus Wettin. Po odebraniu oficjalnych powitań, Suworow uścisnął dłoń szefa delegacji.

 

- Panie Przewodniczący, szanowni delegaci! - zaczął donośnym głosem. - Przybywamy z Wolnogradu z przesłaniem nowej energii. Wierzę, że ta wizyta nie będzie jedynie kurtuazją, ale fundamentem pod wielkie projekty, o których marzą nasi obywatele. Dziękuję za tak ciepłe przyjęcie.

 

Prezydent przystanął na chwilę, by oddać honor flagom obu państw, po czym ruszył w stronę przygotowanej limuzyny, krótko wymieniając uwagi z ministrem Wettinem na temat planowanej agendy.

- Witam, witam serdecznie! Mam nadzieję,  że podróż była przyjemna - powiedział Prezydent de la Sparasan, ściskając kolejno ręce przybyłym, po czym zapraszając ich do limuzyny.

- Dziękujemy za tak serdeczne przyjęcie, Panie Prezydencie. Podróż minęła naprawdę bardzo dobrze. Cieszę się, że w końcu możemy się spotkać i spokojnie porozmawiać na miejscu. - odpowiedział Minister Wettin.

Prezydent Suworow zajął miejsce w limuzynie obok gospodarza, zdejmując marynarkę i kładąc ją obok. Wnętrze auta szybko odcięło ich od lotniskowego zgiełku.

 

- Dziękuję, podróż przebiegła sprawnie - odpowiedział Suworow, rozluźniając nieco atmosferę. - Cieszę się, że udało nam się spotkać tak szybko po moim zaprzysiężeniu. Federacja Nordacka to dla mnie strategiczny kierunek, a nie tylko punkt na mapie wizyt kurtuazyjnych. Mam nadzieję, że znajdziemy dziś czas na rozmowę bez kamer i protokołu.

Markus Wettin wszedł do wnętrza limuzyny zaraz za Prezydentem Suworowem. Poprawiając mankiety koszuli rozejrzał się po wnętrzu luksusowego pojazdu. Atmosfera była już wyraźnie mniej formalna, niż jeszcze chwilę temu na lotnisku.

Markus rozsiadł się już wygodnie w aucie i rzekł:

- Przyjemnie znowu znaleźć się w Achkovie.

Podróż na lotnisko przebiegała w atmosferze zupełnie innej niż powitanie. Pierwsze lody zostały przełamane, ordery lśniły na piersiach, a w powietrzu czuć było satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Suworow, patrząc przez szybę limuzyny na mijane ulice Achkova, widział już nie tylko stolicę sąsiada, ale kluczowego partnera w swojej wizji wielkiej Nordaty.

Gdy kolumna wjechała na płytę lotniska, gdzie bialeński samolot rządowy z włączonymi silnikami czekał już na sygnał do kołowania, Prezydent Suworow zwrócił się do Augusta de la Sparasana przed ostatnim wyjściem na płytę:

- Panie Prezydencie, to była krótka, ale przełomowa wizyta. 

Wyszli z limuzyny prosto w chłodny powiew wiatru od strony pasów startowych. Kompania honorowa po raz ostatni tego dnia wyprężyła się na baczność. Suworow zatrzymał się przy schodkach samolotu, odwracając się do Augusta.

- Czekam na Pana w Wolnogradzie. Dni Nordaty będą momentem, w którym świat dowie się o sile naszego sojuszu. Proszę przekazać swoim Brygadom, że Bialenia przygotuje dla nich powitanie, którego długo nie zapomną.

Piotr uścisnął dłoń Augusta - tym razem był to uścisk mocny, niemal braterski. Minister Markus Wettin w tym czasie wymieniał ostatnie uwagi z nordacką dyplomacją, upewniając się, że wszystkie kanały łączności przed majowymi uroczystościami pozostaną otwarte.

Suworow wszedł na schodki, zatrzymał się w połowie i uniósł rękę w pożegnalnym geście, po czym zniknął we wnętrzu maszyny. Drzwi zamknęły się z charakterystycznym syknięciem, a bialeńskie barwy na ogonie samolotu zaczęły powoli przesuwać się w stronę pasa startowego.

Powrót do Wolnogradu

Samolot wzbił się w powietrze, zostawiając Achkov pod chmurami.

August, jak i inni członkowie nordackiej delegacji, patrzył na oddalające się powoli na wieczornym niebie samolot.

- To była dobra wizyta. Przełomowa. A już wkrótce spotkamy się znowu w Wolnogradzie -

pomyślał.