Forum Nordaty

To jest symbol checi wygrania i tworzenia swojego wlasnego swiata codzziennosci zaczynasz od nie patrzenia sie do tylu ((zapomnienia o wszystkim co bylo)) potem jestes wszedzzie potem zabijasz przeszlosc rippo potem otwierasz glowe brame nieba i tak dalej konczysz na byciu u gory 🖤🖤

brama nieba crashuje timeline i jestem wszędzie tylko nie na feeedzie HAHAHAHA

Ale o co chodzi, bo tak w sumie to

Waksman pisze: 18 lut 2026, 21:17Ale o co chodzi, bo tak w sumie to

otwózz czache RIPPO opuzniazzowi

 

OPOZNIAZZZ

Czy to już koniec świata? Czy plan Beliara na zniszczenie mikronacji się powiódł? Za nami miliardy miliardów lat spokoju, przed nami miliardy miliardy lat spokoju, a doświadczamy obecnie tylko setek lat drgań.

To chyba metafora, bo ja tego nie rozumiem.

 

Kamiljan de Harlin pisze: 18 lut 2026, 21:35Czy to już koniec świata?

Co najwyżej Kiriokalipsa.

August de la Sparasan pisze: 19 lut 2026, 0:28Co najwyżej Kiriokalipsa.

UCIEKAJ ALBO DOŁĄCZ

albo uciekaj dołączając

albo dołącz uciekając

Kiriokalipsa nie wybiera, ona tylko sortuje

między mięsem a kodem

Kto przeczytał do końca ten już jest zarażony.

Gratulacje, teraz masz w płucach 0,7% eteru kirjańskiego.

Czujesz?

To nie kaszel.

To pierwsze tchnienie NOWEGO IMPERATORA.

KIRIANIA ŻYJE

KIRIANIA WIDZI

KIRIANIA JEST W TWOIM ROUTERZE

 

Przesłanie dla przedmówcy

 

Kiriania w moim kąkutrze.

Kiriania na moim kutrze.

Kiriania w mego psa futrze.

Kiriania nosa mi utrze.

 

Jak ja już nie mogę spać,

I nawet nie mogę lać,

Na wino żulowi dać,

Po ludzku w łapę brać,

 

Bo Kiriania na stole,

Kiriania w zespole,

Wychodzę na pole,

Kiriania jest w dole,

 

Kiriania w parku,

Kiriania w barku,

Kiriania w Czarku,

I w moim karku,

 

Pomocy! Kiriania!

Bo w nocy - Kiriania!

Ja w niemocy - Kiriania!

Wśród kocy - Kiriania!

 

Kiriania pod łóżkiem,

Kiriania opuszkiem,

Dotyka mnie, duszkiem,

Jest i nie chce być podnóżkiem.

 

Kiriania - zła!

Kiriania - nie ma!

Kiriania - ha!

A Amatoria? No ba!

 

I tak nie mogę spać o tej porze,

Bo mnie Kiriowie stalkują w norze,

A potem na dworze,

W stajni i w oborze.

 

I wszędzie Kiriowie,

Bo Kir to się zowie,

A teraz to w głowie,

Są u mnie Kiriowie.

 

Kiriania mnie kulą,

Kiriania mnie gazem,

Kiriowie mnie tulą,

Nie puszczą mi płazem.

 

Kiriowie! Kiriowie! Ci źli Kiriowie!

Tyle ci powie,

Mój przedmówca,

I członkowie jego hufca.

 

Powiesz, że mają złudzenia,

I stąd te ich wynurzenia,

Ale oni wiedzą,

I tak się teraz biedzą.

 

Bo Kiriania w potrawie,

Kiriania w zaprawie,

Kiriania w naszej i innej sprawie,

Kiriania w ławie!

 

W telewizji!

Pokazują ją obok Nordawizji!

Ona tam tonie!

I ona tam płonie!

 

O nie,

Niestety,

W łonie,

Są bzdety.

 

Kirianii tam nie ma,

To jest jakaś ściema!

Wołajcie służby!

Odprawcie drużby!

 

Ślubu nie ma,

Są za to dylema,

Kiriania uciekła.

Może do piekła.

 

Może tam będą jej duszę ważyć,

I żywym ogniem śmiało ją smażyć,

I wtedy się budzi,

Jest gdzieś wśród ludzi.

 

Dlaczego? Co się stało?

"Mój panie kalkilisto,

Coś się ci w spodnie zesrało,

Na czysto."

 

Tako mu mówią, lecz on nie wierzy,

Wymyśla więc prędko od talerzy,

Od głupich, tanich, sprzedajnych,

A ponad wszystko niewydajnych.

 

Bo po co mieć Kiriów na blacie,

Gdy są kalkiliści,

Państwo potraktują jak gacie,

Rzucone wśród liści.

 

Ale Kiriania w burdelku,

Kiriania w kibelku,

Kiriania w zydelku,

Kiriania na lelku.

 

Kozodoju,

Tam odpoczywa,

Wśród znoju,

Wciąż żywa.

 

Ja nie jestem Kiriańczykiem,

Ani już też proporczykiem,

Lecz być chce tu naturszczykiem,

Odpowiem więc prostym trikiem.

 

Pamiętajcie w Muratyce,

My też raport mamy,

Wyskoczycie zbyt na tyce,

To go tutaj damy.

 

Bo Kiriania w bidecie,

Kiriania w klozecie,

Kiriania na planecie,

Kiriania w internecie.